44 - Radioactief verval tot lood

Men kan ervan uitgaan, dat bij het ontstaan van het gesteente een onbekende hoeveelheid lood-206 direct is ontstaan. Daarbij komt, dat naast uranium-238 ook 52 andere elementen eveneens tot lood-206 vervallen. De halfwaardetijd van deze elementen varieert tussen enkele micro-seconden en 245.500 jaar. Daarom is het onmogelijk in te schatten, hoeveel van het tegenwoordig aanwezige lood-206 daadwerkelijk afkomstig is van uranium-238.

Bij radiometrische ouderdomsbepaling van gesteenten wordt van verschillende methoden gebruik gemaakt. Het principe is steeds hetzelfde: Een instabiel (radioactief) uitgangsmateriaal vervalt na verloop van een bepaalde tijd naar een een stabiel ander element. De hierna volgende lijst toont hoeveel andere instabiele elementen eveneens tot hetzelfde stabiele element vervallen:

Bij toepassing van de uranium-238 - lood-206 methode wordt in het algemeen uitsluitend rekening gehouden met het verval van uranium 238.⁽¹³⁾ Alle overige elementen, die eveneens tot lood-206 vervallen, worden genegeerd.

Het vervalschema van uranium-238 tot lood-206:

In het model van een jonge aarde kan de herkomst van het tegenwoordig aanwezige radioactieve lood eveneens herleid worden op het verval van elementen met een lage halfwaardetijd. In het model van een 4,5 miljard jaar oude aarde wordt het radioactieve lood uitsluitend aan het verval van elementen met een hoge halfwaardetijd toegeschreven. Beide visies zijn even speculatief.

De vervaltijd van isotopen met een lage halfwaardetijd kan op de volgende internetsite worden gevonden: http://nucleardata.nuclear.lu.se/nucleardata/toi/sumframe.htm
(Atoommassa intypen en dan op „Show drawing” klikken).

(13) Charles W. Lucas JR, Radiohalos – Key Evidence for Origin/Age of the Earth, Proceedings of the Cosmology Conference 2003, Ohio State University, Columbus, Ohio.