14 - Berkenspanner (Peper-en-zoutvlinder)
In veel schoolboeken wordt de peper-en-zoutvlinder opgevoerd als show voorbeeld voor waargenomen evolutie. Er bestaan van deze vlinder lichte en donkere exemplaren. Tengevolge van de luchtvervuiling door de industrialisering stierven de witte korstmossen op de basten van de bomen. De bomen werden donker. In dezelfde tijd hebben de donkere vlinders zich sterker voortgeplant dan de lichtgekleurde. Naar men zegt omdat de lichtere vinders op de donkere boomstammen beter ontdekt werden door de vogels, die ze eten. Men kan bij deze gebeurtenis zelfs niet van micro-evolutie spreken. Het gaat slecht om een afname/toename van de bestaande populaties.
Nadat men vermoedde dat men bij de peper-en-zoutvlinder een concreet waarneembaar voorbeeld voor evolutie gevonden had, werden grondige veldonderzoeken uitgevoerd. En wat is gebleken? De waarheid is, dat de peper-en-zoutvlinders bijna nooit op boomstammen gaan zitten. Daarbij komt dat de lichtere exemplaren alweer in aantal toenamen in een tijd dat de basten nog donker waren. Uiteindelijk kon zelfs aangetoond worden dat deze vlinders helemaal niet de neiging hebben om ondergronden te kiezen die bij hun eigen kleur passen.
Evolutionaire ontwikkeling
Wat de zogenaamde evolutionaire ontwikkeling betreft, kon slechts een verschuiving van de allelfrequentie en nog niet eens de ontwikkeling van een nieuwe ondersoort waargenomen worden. Bij deze gebeurtenis kan daardoor zelfs niet van micro-evolutie gesproken worden. Ook de lichte vormen bezitten de donkerbruine kleurstof melanine, welke voor de donkerkleuring van de donkere vorm verantwoordelijk is. Bij de lichte en donkere vormen gaat het slechts om een verandering in de melaninesynthese en -verdeling.
Conclusie
Mocht er een samenhang tussen milieuvervuiling en de frequentie van donkere of lichte vlinders zijn, dan is die veel gecompliceerder dan eerder aangenomen werd en is die tot nu toe onbegrepen.(56) Dat zo’n voorbeeld nog steeds in moderne schoolboeken te vinden is,(57), (58) maakt duidelijk hoe kritiekloos de evolutietheorie in het algemeen wordt aanvaard.
(56) Junker und Scherer, Evolution, ein kritisches Lehrbuch, Weyel, 2006, S. 71.
(57) Helmut Schneider, Natura, Biologie für Gymnasien, 7. bis 10. Schuljahr, Band 2, Lehrerband Teil B, Ernst Klett Verlag, 2006, S. 270.
(58) Horst Bayrhuber, Linder Biologie, Lehrbuch für die Oberstufe, 21. Auflage, Schroedel Verlag, Hannover, S. 388.
Terug naar het overzicht
|
