Recentelijk ging het nieuws rond de wereld over een vondst, waarvan veel wetenschappers hoopten op een bijna complete mammoet, gevonden in de permafrost van het Taimyr-schiereiland in Noord Siberië. ^{[1], [2]} Opnieuw gefascineerd vroegen de mensen:

‘Wat zijn mammoeten nu precies?’
‘Waar kwamen ze vandaan?’
‘Wanneer leefden ze?’
‘Waarom raakten ze uitgestorven?’
‘Kunnen ze gekloond worden?’

Wat is een Mammoet?

De mammoet, zichtbaar een variëteit van de olifant behoort tot de zoogdieren orde Proboscidea. ^[3] Mammoeten (geslacht Mammuthus) hadden de gebruikelijke op olifant gelijkende kenmerken: slurfdragend en slagtanden.
Mammoeten hadden een grote schouderpartij en een aflopende rug; kleine oren en staart; zeer complex gebit; een kleine slurf met een kenmerkend uiteinde bestaande uit twee vingerachtige uitsteeksels; grote, spiraalvormig gebogen slagtanden tot wel 3.5 m lang; en donkere gekrulde haarlokken die het zijdeachtige onderhaar bedekten. ^{[4], [5]} Sommige waren kolossaal. De Colombiaanse mammoet reikte tot wel ruim 4 meter schouderhoogte, ongeveer hetzelfde formaat als de grootste levende olifanten. Maar de wolharige mammoet was kleiner, en er waren dwergmammoeten van slechts 2 meter grootte. ^{[5], [6]}

Waar kwamen ze vandaan?

Het antwoord op zulke vragen over het verleden komt van het Woord van die Ene die erbij was, de Schepper. Hij openbaart in Genesis dat Hij de landdieren en de mensen schiep op dag zes van de scheppingsweek (Genesis 1:24–27). Deze passage leert dat God verschillende landdier-typen schiep, die zich ‘naar hun aard’ zouden voortplanten.

Geschapen typen

Elk van deze typen kan zich in tal van variëteiten splitsen wanneer kleine populaties die een fractie van de originele eerder-aanwezige genetische informatie bevatten werden geïsoleerd. Kopieerfouten (mutaties) welke informatie reduceren, kunnen andere variëteiten produceren. Dit is geen evolutie in de zin van oersoep tot mensen, want dit vereist nieuwe genen met nieuwe informatie. ^[7]

Wat zijn nu deze ‘typen’? Vaak zijn er moeilijkheden om de geschapen typen in overeenstemming te brengen met het door de mens opgestelde classificatiesysteem die ondanks dat het systeem was opgericht door de Zweedse creationist en bioloog Carl Linnaeus, zich dikwijls laat leiden door vorm of grootte. ^[8]

Vanuit God’s Woord leidden we af dat reproductie het ‘type’ definieert’. Ofwel, zodra twee schepsels nageslacht kunnen voortbrengen behoren ze tot hetzelfde ‘type’. Veel wetenschappers definiëren een soort als een groep van individuen welke vrijelijk gekruist kunnen worden en vruchtbare nakomelingen kunnen produceren. Dus de bijbelse typen zouden oorspronkelijk soorten zijn geweest.