Het magnetisme op de aarde, en dus ook de aanwezigheid van noord- en zuidpool, is waarschijnlijk toe te schrijven aan de convectie van de half-vloeibare kern diep vanbinnen in de aarde. Deze bewegende massa produceert op een nog onbekende wijze een elektrische stroom, wat op zijn beurt het magnetisch veld tot stand brengt.
Beweging kost energie. Wanneer er geen energie wordt toegevoegd verminderden deze fenomenen. De convectie en de elektrische stroom kunnen we niet meten, maar het magnetisch veld wordt sinds 1835 gemeten en het neemt af (7) met ongveer 1.41 ± 0.16 % per jaar (5). Momenteel bedraagt het 3 à 6 . 10-5 Tesla aan het aardoppervlak (9).
Men schat dat het aards magnetisch veld binnen 1000 a 2000 jaar zo goed als verdwenen zal zijn. Indien het magnetisme lineair afneemt, dan kan de huidige maximumleeftijd van dit magnetisch veld ten hoogste 90.000.000 jaar geweest zijn. Indien het exponentieel afneemt, is dit maximaal 10.000 jaar. Deze schatting is gebaseerd op de fysische effecten van een te sterk magnetisch veld. Reeds meer dan honderd jaar is men in staat om de intensiteit van het aardmagnetische veld vrij nauwkeurig te meten, en uit al die metingen blijkt dat de sterkte van dit mangeetveld behoorlijk afneemt. Wanneer dit in een kurve uitgezet wordt, en men gaat die kurve extrapoleren (extrapolatie is niet noodzkelijk een juiste manier) naar vroegere tijden, dan kan men zo tot de slotsom komen dat onze aarde niet zo veel ouder dan 10.000 jaar kan zijn, want anders zou de intensiteit van dat magnetische veld de vorm aangenomen hebben van een witte dwerg (soort ster) waardoor de aarde zou ontploffen.
