Radioactieve datering heeft altijd een aura van betrouwbaarheid gehad, zowel voor het algemene publiek, als voor professionele wetenschappers. De meeste mensen denken dat radioactive datering het beste "bewijs" is voor een miljoenen jaren oude aarde. Maar is de methode echt zo goed als hij klinkt? Kunnen we er echt op vertrouwen? De lavaheuvel bij Mount St. Helens voorziet ons van een zeldzame kans om radioactieve datering te testen.

In augustus van 1993 had ik het opwindende voorrecht om de geoloog Dr. Steven Austin en anderen van het "Institute for Creation Research" op een klimtocht in de krater van Mount St. Helens te vergezellen om de lavaheuvel te bekijken. Het was één van die ervaringen die elk vermoeiend moment waard was! De heuvel(Figuur 1) bevindt zich als een kleine berg (ongeveer 3/4 mijl lang en 1000 voet hoog) direct boven de vulkaanopening, die zich aan het zuideinde bevindt van de reuzegrote, hoefijzervormige krater, opgeblazen uit de berg tijdens de uitbarsting van 18 mei 1980. De heuvel bestaat uit een vulkanische gesteente, genaamd daciet en vanuit het midden van de krater ziet deze eruit als een gigantische, stomende grafheuvel van donker en blokkerig puin.

De huidige lavaheuvel bij Mount St. Helens is eigenlijk de derde heuvel die zich heeft gevormd sinds de uitbarsting van 1980. De eerste twee zijn door navolgende uitbarstingen weggeblazen. De huidige heuvel begon zich te vormen na de laatste heftige uitbarsting op 17 oktober 1980. Gedurende 17 zogenaamde heuvel-opbouwende uitbarstingen, vanaf 18 oktober 1980 tot 26 oktober 1986, stroomde er een dikke pasta-achtige lava uit de vulkaanopening, zoals tandpasta uit een tube. Daciet lava is te dik om erg ver te stromen, en daarom hoopte het zich op rondom de opening terwijl het een berg-achtige heuvel vormde, die nu als een stop over de vulkaanmond zit.

Waarom geeft de lavaheuvel een kans om de betrouwbaarheid van radioactief datering te testen? Om twee redenen. Ten eerste kunnen radioactive datering methoden alleen gebruikt worden op vulkanisch (igneous) gesteente, zoals daciet. (Sedimentaire gesteente dat fossielen bevat kan niet direkt radioactief gedateerd worden.) Ten tweede weet men de datum wanneer het daciet gevormd was. (Dit is één van de zeldzame gevallen waarop we op de vraag "Was U daar?" kunnen antwoorden: "Ja, we waren er!".) Het wordt algemeen verondersteld dat de radioactieve klok op nul wordt gezet en begint te tikken wanneer vulkanisch gesteente zich vanuit een gesmolten staat solidifeert.

[artikel]

Auteursrecht 1998, door Keith Swenson